7 Eylül 2011 Çarşamba

(*)

Kimi sevsem, onun hep uzakta bir sevdiği vardı,
unutamadığı ilk aşkı ya da onu terk edip giden sevgilisi...
Kimi derinden sevsem, o bir başkasını derinden hatırlardı.

Öylesine çok sevdim ki onları,
başkalarına duydukları sevgiyi anlatmalarını sessizce,
içim acıyla kanayarak dinledim. Beni yitirmekten hiç korkmadılar;
çünkü onlara göre fazla iyidim;
bu yüzden ilk anda vazgeçilebilirdi benden.

Beni terk edenlerden tek bir isteğim olurdu.
''Ne olur, bir daha beni aramayın!
Çünkü ben kolay unutamıyorum.
Çünkü ben size duyduğum o akıl dışı aşk yüzünden keder bahçemi dağıtıyorum.

Çocukluğumun o güzel bahçesini.
'' Böyle derdim onlara ama yine de ararlardı beni...
Soluksuz ve umutsuz kaldıkları bir gece mutlaka akıllarına ben gelirdim...
O, yedek sevgili!...

Cezmi Ersöz..

2 yorum:

néfés dedi ki...

Derinliğine Kimse Sevgili Olamadı. güzel bir kitaptır. ne güzel anlatmıştır.

matias dedi ki...

cok fazla ustune dusup hak etmediginden fazlasını verdigimizden yasıyoruz bunu..