3 Kasım 2016 Perşembe

DÜNYA





Biraz hava almak için çıkmıştım oysa sokağa nasıl yürüdüğümü ne kadar hızla yürüdüğü ve nereye yürüdüğümü bilmeden saatlerce aylaklık ettim durdum.Sonuç olarak yine çocuk parkında buldum kendimi. Sanırım ben kendimi , hayatımın bir yerinde çocuk parkında kaybettim.Durup durup orada soluğu alıyor olmam normal değil çünkü.Şöyle etrafa bakınıp tek kalabileceğim bir bank bulup oturdum.Gayet sıradan bir günün fazlasıyla sıradan saatlerinde bir yandan müzik dinleyip diğer yandan etrafı seyrederek  beynimi boşaltma çabaları içerisindeydim.Çocuklardan bir tanesi yanıma gelip ' biliyor musun kumdan kale yapabiliyorum ben ' demeden ve ben ona ismini sormadan önceydi yaşadığım sakinlik.İsmini söyledikten saniyeler sonra Dünya üstüme yıkıldı.Ben Dünyanın altında kaldım.Daha önce hiç bu kadar garip hissettiğimi hatırlamıyorum.Hatırlasaydım elimi kolumu nereye koyacağımı bilirdim.en azından ne soracağımı bilirdim.Baktım olacak gibi değil öyle oturduğum yerde gitmesini bekledim bir süre. Önce gözümü kaçırdım.Telefonumla uğraştım.Huzursuzca etrafa bakındım.Yok gitmiyor.Zorla ve ısrarla yanıma oturma çabasında.Git demekte olmaz.Oturmak ister misin dedim.Başını salladı. Biraz sohbet ettik. Neler yaptığından,annesinden,babasından,kız kardeşinden ,parkı çok sevdiğinden bahsetti.Sohbetin bir yerinde ben sustum.Ağlamayacağıma söz verdiğim günden beri her gün ağlıyorum.Ağlama dedi.Sonra beraber  sustuk.Yanım da ne kadar oturduğunu hatırlamıyorum.Ancak Dünyanın kurulduğu günden beri yanımda oturuyor muş gibi geldi.Oturduğu süre içinde yüzüne baktım,baktım,baktım.Bir iz bir mesaj aradım yoktu.Zaten bir süre sonra sıkılıp kalktı yanımdan.Böyle oluyor işte her şey normal miş gibi devam ediyor hayatta sonra öyle bir an geliyor sıkılıp gidiyorlar ben öylece arkalarından baka kalıyorum.Ölünmüyor ama bilirsiniz yaşanmıyor da.Dünya çocuk parkında yükünü neden  kucağıma bırakıp gitmeyi seçmişti bilmiyorum.Bildiğim şey bir gün yeni bir hayat kurup bana yaşatılan bu şeylerin hepsinin tazminatını alacağım.