30 Eylül 2012 Pazar

YAPAMADIKLARIMIZ

Aslına bakarsan yazmaktan sıkıldığımdan değil de yazacak pek bir şey kalmadığından sanırım böyle sus pus oluşum.Her şey bitipte konuşacak bir şey kalmadığında da böyle oluyorum.Kalbimin üstüne koca bir öküz oturuyor.Nefes almak ne mümkün.Sanılıyor ki ,sustuğum için kabul ediyorum.Keşke kabul edebilsem başıma gelenlerin hepsine eyvallah diyebilecek gücü bulsam kendimde.Eyvallah diyemediğim için sürekli huzursuz ve kızgın oluyorum ama her şeyin neticesinde boğazıma brikmiş heveslerimle cebelleşiyorum.Zaten bizim gibilere heves pek yakışmıyor.

2 yorum:

Yazgüneşi dedi ki...

ama ne olursa olsun
tamamen ümidini yitirdiğin hatta kendinden vazgeçmedini milim eşiğinden döndüğün anlardan sonra bile olmadık şekilde ve illa ki güneş doğuyor
inan bana illa ki doğuyor..
sadece zamanını bekliyor sadece o kadar....

matias dedi ki...

eyvallah diip suya bıraksan kendini,
tamamınla kul olmadan sondursen,
sonra, yeni dogsan; bittigi yerden yeni bir baslangıc yaparak
kursagına takılmadan alırdın hevesini..
''benim hala umudum var''..