6 Temmuz 2012 Cuma

(*)


Ben vaktiyle bir kez öldüydüm Jospi bir daha ölmem sonıyordum. Kendimi kandırmışım , her gün ölmek diye bir gerçek varmış.İnsan zaten kendini kandırmak konusun da üzerine olmayan tek varlık..Herkes çok sevilmek ister , ben de çok sevsinler istedim olmadı. Hep ne kadar iyi olduğumu söyleyip gittiler , oysa ben iyi olmak istemedim ki .Zaten ben istemek konusun da fazla yeteneksiz biriyim , neyi istedim de oldu ki.. Olmayınca olmuyor dedim ,kader dedim , geçer dedim  ..Hiç bir şey değişmediğin de anladım geçmediğini Ben iyi olmak istemiyorum ki Jospi ..

Beni  ilk annem terk etti  13 yaşımdaydım , sonra babam , sonra bütün ailem , sonra ilk sevgilim , sonrası hiç bitmedi işim , evim , arkadaşlarım hepsi bir bir çaktırmadan bırakıp gittiler ..Çünkü onların gidecek yerleri vardı , onları sevenler , bekleyenler  çoğunun başka sevdiği ..Benim gidecek yerim hiç olmadı.Ben onlara kızamadım , öfkelenemedim niye diye hesap soramadım , susmayı bu farzla öğrendim . Şimdi gidip onlara bunun hesabını sormaya kalksam , beni tanımadıklarını bile idda edebilirler ..Onlara göre ben , duvar gibi güçlüyüm , ayaklarım hep yere sağlam basar , hata yapmam , aldatmam  , gitmem  susar beklerim..Ama bilmezler acıdan öldüğümü , görmezler  ,görmek istemezler. Alışacağımı düşünürler ..Aslında  acı çekmeye alışılmaz Jospi , acı çekerek yaşanmaz ..Bu yüzden benim hikayemin sonu hep başından bellidir..


Bundan sonrası için ,kimsenin hiç bir şeyi olmak istememek suç sayılmamalı .Sevmek konusunda hep çırak olan birinden , aşk konusunda ustalık beklenmemeli..Dua etme konusunda beceriksiz birisine ,umuttan bahsedilmemeli.Sen bilmezsin Jospi  Ben annemin de , babamın da ve dahi bütün sevdiklerimin de hep kıyamadığıydım.. Bu yüzden ilk beni gözden çıkardılar.. Şimdi bana sorsalar onlara derdim ki ..Keşke gerçekten kıymasaydınız ....