23 Kasım 2011 Çarşamba

(*)

Ne zaman çok sinirlensem ilk yaptığım iş saçlarımı kestirmek oldu.Seninle karşılaştığımız da belime kadar saçlarım olmalıydı oysa.Beni dizlerine yatırıp oynamalıydın saatlerce ve ben  inanmalıydım Rapunzel masalının gerçek olduğuna .Bugün ayna da bakınca kısacık saçlarıma ne çok kızdığım şey varmış meğer dedim kendime. Sanırım artık eskisi kadar çok kızmıyorum insanlara.Arada sırada da olsa öfkeleniyorum galiba.Öfkeme hakim olmayı bir türlü beceremedim aslında.Belkide o yüzden bugün çok üşüdüm .Aslında bugün her zamankinden daha fazla üşüdüğümü fark ettim. Bugün seni  çok özledim. Ve düşünmem /em gereken ne kadar ayrıntı varsa hepsini düşündüm.O yüzden şimdi gidip saçlarımı kesmeliyim..

7 yorum:

Nehir İda dedi ki...

Çok güzeldi.
Ben de saçlarımdan çıkartırım herşeyin acısını.En son kaynak yaptırdım bakalım yeni bir sinir anında ensede.
Şimdi bu dediğin gibi işin sembolik yanı da yalnız hissettikçe üşüyoruz değil mi?

İbrahim dedi ki...

Çok guzel. Ama sem yıne de kıyma o guzel saclarına yazık. :)

Yazgüneşi dedi ki...

kadınlık ruhumuza işlemiş...
hani herşeyin acısı kuaförde çıkar yaa
öyle bir şey işte....

Parpali dedi ki...

Oysa ne zor uzuyor saçlarım. Ve ben her seferinde kızgınlığımı yine onlardan çıkarıyorum. Belki de böyle yapa yapa küstürdüm onları kendime. Bilmiyorum...

positiveview dedi ki...

:P güzel yorumlar

positiveview dedi ki...

:( kökü bizde

sufi dedi ki...

Vah zavallı saçlar vah! Nedir senin elinden çektikleri? Birine öfkelendin mi tırnaklarını törpüle, rujunun rengini değiştir, alış-verişe çık ama keseni zorlamadan olsun bu. Ama o güzel saçlarına dokunma yazıktır.sevgilerimle tontini.