
Ateşe giden pervane
Hayat kocaman bir hayalmiş meğerse
Uyanı verirmişsin
Yaşadığını sandığın her güne
Herkes zamanın tutsağı
Zaman dediğin nedir ki
Bir göz kapatış mesafesin de
Dokunsan zamana ellerinle
Bırakırmı sanıyorsun seni
Olduğun yer de öylece
Karışır kalp atışının ritmi
Yelkola akrebin kovalamacasın da
Baksan etrafına yarışı kazanan yok belki de
Bir avuç toprak ta bulur ademoğlu
Yanlış zamanlar da
Yanlış İnsanlarla
Gittiğimizi sandığımız yol
Bir arpa boyu aslın da
Aradığımızı bulduk sandık
Yanılgıymış hepsi
Çok yerde aradık özgürlüğü
Bir de baktık ki
Yaptığımız yolculuklar özgürleştirdi bizi
Pervaneyken yandım
Anka oldum küllerimden yeniden doğdum
Tırnaklarımı geçirip toprağa
Yeniden tutundum hayata
Şimdi ;
Sen Ateş olsan yine
Ben pervaneyim senin bir tek sözüne
Bile bile yanarım her seferin de















